شعری از بهمن ساکی

فراموشی

نه قصه قصه ی عشق و نه نامتان لیلا

عجیب توی دل من نشسته ای حالا

خجالت از سر و روی اتاق بالا رفت

غزال خنده به لب ...شبکلاهتان آقا

و چشم های تو تصویر یک خدا در خواب

به زیر ملحفه ی پلک ، ناز در لالا

پناه بر شب یلدا که گیسهای کسی

شبیه مهر سیاهی است روی خاطره ها

درست ساعت اردیبهشت می خواندم

که رد پای غزل مانده بود بر صحرا

- مونی که تا تونه دیدم تیه به ره موندوم -

همیشه زمزمه ی یک مسافر تنها

منم همیشه هواخواه رقص یک کولی

صدای زخمی گیتار و بغض اسپانیا

تمام شعر

فال به دست رقاصه است

تا غصه ی لیلی و مجنون

از بشقاب نیمه تمام

توی دست جان بگیرد

جای شما خالی

بشقاب ندارید

و این یعنی پشت خط بمانید

تا حاج کاظم مظلوم نباشد

یا بفهمید دسته بره خط

نفر برگرده یعنی مجنون - نه

حالا معصومیتی توی گلو رسوب شده بماند

مشکل شماست

که پشت در انتظار می کشید

تا شاعر از دست بیافتد

و اگر تکه تکه نیست لااقل بخندید

حالا شعر تمام

 و این یعنی لیلی و مجنون

چسبیده اند به بشقاب و

شما خوابیده اید

دلبرکه گذشت کوچه گلباران شد

ای وای چه چشمه ها افشان شد

گفتا که گذشت و رفت تا سال دگر

سالی بگذشت و رفت ..کوچه هم گریان شد

شب بود و ستاره ها ترسید ند

انگار که عاشقانه می رقصیدند

سو سوی چراغ  دل پر پر شد

وقتی که لبان دلبران خندیدند