یک

بر گلوی تو گاه من است

بوسه ای گرم و

گندمزار خیس

وقتی  اردیبهشتی خسته

در آغوش خاک بنشیند

دو

صبح گاهان

که بر گونه ات بنشینم

هرم آفتاب چاره ات نمی کند

ای شرجی مقدس

گاه مرداد است و مرد

سه

لا به لایت باد

اینک بگو

فصل زرد زاری است

مهر محدود

لابه لایت آب

چهار

عصر که می خوانمت

با کمین مه آلود بهمن سرد می شوی

در کیفیتی سنگی

مردی که سرو می شود

وقهوه خانه و پیچید بوی داش آکل

و قصه ساده ورق خورد روی داش آکل

عماد آمد و خندید و رفت درست

نشست مثل ستم روبه روی داش آکل

و گفت داش چرا الکلی شدی بعدش

دو جرعه ریخت درون سبوی داش اکل

و داش گفت : که لعنت به گور جد عشق

و رفت خنجر رستم به سوی داش آکل

کشیده شد و زد از پشت سر به موت قسم

دروغ نیست به همین شب به موی داش اکل

و دست عشق دو تا چشم مست ...مرجانه

گرف تا دم مردن گلوی داش آکل

دل و جانم به فدایت طلب هیچ ندارم

بطلب مرا به کشتن ای عزیز نوبهارم

- همه عمر برندارم سر از این خمار مستی - 

که تو پیری و مرادی بزدا مرا ز پستی

لحظه ای چند نگه کن چه نزار و خسته حالم

ای همه شور خدایی هدیه کن بی پر و بالم

نتوانم بروم من از منی و از منیت

بشکن مرا اشارتی کن بروم ز آدمیت

زخمه ای زن به روانم زخم گردد همه جانم

بشود دور تو گردم تازه گردد دل و جانم

من و تو یک دل و جانیم بگذار تا بخوانیم

مطلب عشق همین است که گدای عاشقانیم

ابتدا سال تازه ی خورشیدی را به دوستان اهورایی شادباش میگویم. . .

در ضمن از شخصی که خودش رابا نام من معرفی می کند خواهش می کنم اگر

مطالبه ای از اینجانب در خصوص بعضی افراد دارند خودشان را به روشنی نشان دهند

تا بدانم پشت این اسم مجازی کیست . . . با سپاس

از پنج دری به دروازه ی ملل

با حلول نخ نمای ماه و

منشوری شوریده

قبای شاه شهید را می بینم

و غرامت چاله های تاریخ را

اینجا ایران نیست

ایرناست

خبربرداری از ماهیتابه ی فرانسه

و کیف های چرمی مجلسی

با سمفونی هزار و یک شب و شاید

عبا را چلانده توی حلق

تا خلق همیشه در صحنه باشند

و ناموس

نص صریح قانون است انگار

که نقص بدن را می پوشاند

و نفس عمل را تکفیر می کنند

در اسناد لانه ی مورچگان

سمعن و طاعتن یا شیخ

یعنی جداندر جدمان جادوست

با جاروهای محلی و

جرم های بین المللی

چه می خواهی ؟

بگو؟

از چهچه بلبلان کوکی و

چشیدن لبان زنی تاریک

چه می خواهی

از فالگیر آن محله دور

یا قوادی که قافیه ی فواحش را می داند

حرف بزن

ای تبسم خاموش

تا عصرهای پاییزی را بگویم

و آن روز که می دانیم

چه آدمهای خوشبختی

با افکار خاموش و

چتر های بسته

زیر باران قهقه می زدند

چه چشمهای لبریزی

که تا دورهای خیابان

باسن زنان را می چریدند

این نقش به ما نمی آید

چیزی بگو

مثل یک سارق که از سرقت آثار هنری می گرید

مثل یک قاتل

که از قتل زنجیر می خندد

مثل یک عاشق

در روزهای جنگ

هی بنگ هی بنگ . . .

آقا با شما هستم

چه می خواهید؟