تو در من اتفاق افتادی

و این تقدیر من است

قربان صدقه اش بروم

در این باد گر گرفته

بر گیس و گونه ات هفت قلم آرامش و مشتی بسته

مهم نیست

مهمیز را فرود آر بر چشمهای مار

تا فرو ریزد پونه و عصر

این عصر عصر آدمی است

که زمهریر افروخته بر نظم قدیم شهر

مسجد سلیمان

در خوابی ازلی گم است

 و تو در امتداد بوسه ها بر ما نشانه می روی

ای سرنگ بازوان ستبر

جمعه ها به خیابان بریز

جمعه ها خیابان بریز توی پیکرم

و این تقدیر بدی است که مستم

نه از سبوی دستت

از آنچه نیستی باید

سال سال وبایی است

و یقینن مکاشفه ی تازه ای شکل می گیرد

تا زایرا ن بیت شاعر به شعور خود شک کنند

و تکلیف لامپ مشخص شود

دیگر ای شهر مسجدی نخواهمت

ای عصای مور خورده ی سلیمان

که مکتوب تابستان های شرجی است تقدیر

و مرگ در اطراف پرسه می زند

از جهات اربعه

تو در من اتفاق افتادی

و این تقدیر من است که مستم

نه از سبوی دستت

از آنکه نیستی باید

زخمی شدم در این هوای سرد پاییزی

می رقصد اما باد... این ولگرد پاییزی

دختر که موهای بلندش سهم رویا بود

شاید به خود می پیچد از یک درد پاییزی

این سرنوشت تلخ یک انسان تنها نیست

تنهاترین تنها منم... شبگرد پاییزی

با یک بغل بغض و ترانه خواب می دیدم

آری تو را ای مرد عاشق مرد پاییزی

حالا جدال واپسین دختری کرد است

با چشمهایی گر گرفته...زرد پاییزی

برگرد ای باران بی وقفه شکوه اشک

می ترسم از باد خزان...نامرد پاییزی

ای استرلاب چشم

مویت پریشان باد

چکه چکه ببار

بر چکمه های خاک گرفته

بر باغچه های متروک

بر مزار خلق

دیگر گلی نمی روید

تا دستی بیچیند و

دستی ببپذیرد

و رفته است

در خوابها تعبیر شود

آنکه تکثیر ناجوانمردانه ی درد بود

جارو کن

رد پای برف را

از بیرق باد

تا سردخانه های عمومی

جسد های خصوصی را ترجیح دهند

ای چشمهایت مرا ببار

ای دستهایت مرا بچین

تا پرواز با چوب جادوگران

تنها یک پایگاه شکاری بخواهد