برای اولین بار مردم

با شهری که شاعران را خوب می فهمید

و عشرتشان را شعر می گفت

تا عشیره ی متروک دمی بیاشامد

خون و ادراک زن بارگان بی وقت

در بارگاه گندم و گندم

چونان رسته های بیابان

که خار از گلو تا قوزکشان جاری است

برای دومین بار کشته شدم

در شهری که همدست خودم بود

کسی که چاقوی بی دسته را

با دستهای آشکار و نهان می دید

و نیز گوش به زنگ علایم مختصر

جبران مافات می خواست

با فروش عصا به دختران ختن

خاصه آنان که روییده ی خون بودند

روییدگان تابلوی توقف اکیدن ممنوع

در عبور ماشین های بی پلاک و خانه های مهر و موم

سومین بار خودکشی کردم

در بزرگراه شاعر شهید که عیشش مدام

با حوریان بلورو قلیانهای میوه

تا اشک بریزد این زمرد منقوش – مادرم –

برای چندمین بار بمیرم !

ای کلاه گیست کمند و مژگانت مصنوع

جنازه ای به خواستگاریت می فرستم

جنون بگیرد ت

از این مرگ مختصر

از این خون پاشیده به شهر

خون شاعر

اینک شنهای روان

اینک سوزان است آفتاب

وقتی اتاق خواب بوی بیداری می دهد

و پنجره ای که رو به ما گشوده می شود

مثل نت ناله ی آن چوپان

که گوسفندان را سر برید و

رو به بیابان خندید

حالا سینه ها در پیراهن ها می لرزند

حالا پیراهن ها در ویترین می ترسند

حالا ویترین ها در خیابان می سوزند

و خیابان در شهر به دنبال کسی نیست

احتمالن خواب بوده ام

وقتی شنها در گوش می رفت و

در حلق می رفت و

بر تخت روان !

سوزان است آفتاب و

تابستان از لبهای تو آمده بود

تا لعنت به شهر

که هیچ پنجره ای را نگشود

تا اتاق خوابم را پیدا کنم

باید بروم

مثل آن چوپان

شاید دوباره بیابان بخندد

شاید