نسیم از دهان تو آمد

بر گندم های پاییزی و

اندوه علف های دور

تا احساسم را هرس کنم و

افکارم را وسیع

انگار صدایم را نمی شنوی

وقتی باد موهایت را در آفتاب تقدیس می کند

و یک برگ

از درختی که کاشته ایم فرو می افتد

نیستم اینک

در روزگار آبان و آذر

در نسیمی که از تو حرف می زند