تنهاتر از تنها در سوگ این تقصیر

می سوزم از دریا در دود این تقدیر

خواب تورا دیدم بر موجهایی گرم

با چهره ای مبهوت از حکم آن تکفیر

گفتی : برو شاعر این چهره ی مرگ است

لبهای نمناکم لرزیده در تصویر 

سنگی شدم آرام در عمق رویاها

با باد می گفتم از هجمه ی تزویر

شاید عقاب عشق در آسمانها شد

یا ابر تنهایی در وسعت تبخیر

با یک بغل حسرت بر خاک می خواندم

افسوس و صد افسوس در ساعت تسخیر